y ü z o t u z y e d i ♕ o n e h u n d r e d a n d t h i r t y s e v e n
Sevgili kendim;
Ruhsuz kahkahaların arasında, derin bir sessizlik hüküm sürüyor.
Yalancı mimikler, günahkâr gamzeler ve çığlıkları kilit arayan dudaklar...
Dudaklar ki, anahtarı izbe hayaletlerle kaplı.
Yalnız ve saldırganlar.
Lakin bir o kadar samimi fakat bir o kadar da yabancılar.
Bir gerçek var.
Cehenneme uçan kulağı paslı ince sızıların altındaki kesikli imzalarla taçlandırılmış.
İliklerime işliyor.
Ve yavaş yavaş hücrelerimi, patlayan şekerlere boyuyor.
Picasso, bu eşsiz tablo karşısında, yüzü bereli.
Düşleri dilsiz.
Benimse acıdan haz etmeyen benliğim, vücuduma çakmağı çakıyor.
Ucuna kadar kararan kibrit gibiyim.
Ağır ağır tükeniyorum.
Benden geriye kalan,
İstikbali geniz yakan dumanlar.
Sevgiler, Melih.
instagram; meefadem
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen247.Pro