Chào các bạn! Vì nhiều lý do từ nay Truyen2U chính thức đổi tên là Truyen247.Pro. Mong các bạn tiếp tục ủng hộ truy cập tên miền mới này nhé! Mãi yêu... ♥

Hoofdstuk 10

Terwijl Emily in bed ligt, bekijk ik het hele compartiment.

Er zijn twee grote ruimtes: de keuken en de woonkamer. In de keuken staat er één tafel met vier stoelen aan en het grijze toestel om je eten mee te bestellen.

In de woonkamer staan twee stapelbedden, een tafeltje, en twee zetels. Er hangt ook een televisie aan de muur waar je zowel naar kan kijken als je in de zetel of in het bed zit.

~~ ~~

Met een zucht zet ik me in de zetel.

Ik voel dat het vandaag een heftige dag geweest was. Het ging allemaal zo snel en ik besef nu pas dat mijn handen nog steeds aan het trillen zijn.

Ik leun met mijn hoofd achterover en ga languit in de zetel liggen. Ik voel nu pas de rust die ik al een tijdje niet meer gehad heb.

Mijn hele lichaam voelt gespannen en het zal niet lang duren voor ik al in slaap lig.

Mijn ogen voelen zwaar aan en niet veel later vallen ze toe en lig ik diep te slapen.

~~ ~~

De volgende ochtend word ik wakker van de lichten die plotseling aan gaan. ~

Wat ik nog niet wist, is dat de lichten automatisch aan gaan als je moet op staan. Ik haal diep adem en rek me uit.

Mijn verstand is nog steeds aan het slapen en het duurt even voor ik door heb dat ik in een ruimteschip in de ruimte zit.

Ik begrijp het nog steeds niet en het klinkt allemaal zo bizar. Als ik rechtop ga zitten draait mijn hoofd even, maar daarna kan ik weer helder denken.

Het komt allemaal langzaam bij me terug en om het me alles weer te herinneren, som ik op wat er gisteren gebeurd is.

Aardbevingen, einde van de wereld, ruimteschip, papa, Emily, ruimteschip, ruimte, Emily. Papa.

Ja, nu weet ik het weer. Het komt allemaal bij me terug.

Ik zucht en sta op. Mijn schouder doet pijn. Waarschijnlijk omdat ik in de zetel heb geslapen.

Ik loop naar de keuken en schenk me een glas water in. Op mijn horloge staat dat het vijf over acht is. Dan zouden ze het eten al komen brengen.

Voor het ontbijt mag je zelf niet kiezen en zijn het altijd boterhammen met iets van beleg op.

Een paar minuten later hoor ik geklop op de deur en ik maak hem snel open.

'Goeiemorgen, uw ontbijt is er.' Een man overhandigd me een plateau met allemaal boterhammen op.

'Dankjewel', antwoord ik en ik neem de plateau aan. De man knikt en gaat dan verder.

Met de plateau in mijn handen ga ik naar de keukentafel en zet het daar neer. Daarna ga ik naar Emily om haar wakker te maken.

'Emily, het ontbijt is hier al. We kunnen al eten.' Emily draait zich om en wrijft in haar ogen.

'Hoe... Hoe... met papa?' Ik word verrast doordat Emily toch nog kan praten. Het is nogal stotterig en stil, maar het is tenminste iets.

Ik denk na over mijn antwoord. 'Hij ligt in het ziekenhuis. Maar er is niets ernstigs!' voeg ik er snel aan toe.

'We zullen hem straks een keer gaan bezoeken', zeg ik nu op een rustigere manier. Emily knikt en gaat recht zitten.

'Gaan we nu eten? Na het eten zullen we papa gaan bezoeken, is dat goed?' Emily knikt ietwat vrolijker en komt uit haar bed.

Nadat we gegeten hebben wordt er weer op de deur geklopt.

Ik kijk verbaasd. Wie zou dat nu kunnen zijn?

We hebben juist nog maar het ontbijt gekregen en ik verwacht helemaal niemand.

Er wordt weer geklopt en deze keer doe ik snel de deur open.

Wie ik dan zie, herken ik.

'Hallo. Goeiemorgen. Ik ben de kinderpsychologe, kent u mij nog? Aangenaam', zegt ze en ze steekt haar hand uit.

'Ik kom vandaag weer eens langs om met Emily te praten. Hoe voelt ze zich? Is alles in orde?'

Ik doe een stap achteruit om haar verder te laten komen en haar hoge hakken tikken weer op de grond als ze zich naar de zetel verplaatst.

'Ze voelt zich prima. Ze praat alleen niet zo veel.' Ik weet dat dit mijn kans is om te weten waarom Emily weinig of niets meer zegt.

'Weet u waarom ze zo... stil is?' probeer ik terwijl ik met mijn vingers zit te prutsen.

'Dat heet, in shock zijn. Ze is nog steeds niet bekomen van wat er allemaal gebeurd is en daarom vind ze het zelfs eng om te praten. Ze is te voorzichtig. We moeten haar leren om niet meer zo bang te zijn.'

Ze kijkt me even aan en omdat ik niet meteen antwoord, haalt ze uit haar handtas een bril, die ze dan op zet.

'Maar nu... Emily? Waar is ze?' De vrouw kijkt in het rond.

'Ze zit aan de tafel. Ik zal haar even gaan halen', antwoord ik en ik ga Emily halen.

Bạn đang đọc truyện trên: Truyen247.Pro