Chapter 2
Σε έναν κόσμο όπου το χρήμα είναι το παν κάνεις δεν μπορεί παρα να υποτάσσεται... και βέβαια ποιοι είναι αυτοί που έχουν εξουσία; Αυτοί που έχουν και το χρήμα.... και τι γίνεται για όσους είχαν γευτεί τι θα πει εξουσία αλλά είναι στα πρόθυρα να τα χάσουν όλα;... προφανώς και ρίχνουν τον εγωισμό τους ζητώντας βοήθεια... γιατί τι είναι χειρότερο; Να τα χάσεις όλα και να γίνεις ένα τίποτα ή να ρίξεις τα μούτρα σου ζητώντας βοήθεια για να ξανά σταθείς στα πόδια σου ξέροντας πως μια μέρα θα μπορέσεις να φτάσεις εκεί που ήσουν παλιά;.... Καμία από τις δυο αποφάσεις δεν είναι εύκολη για κάποιον που μεγάλωσε μέσα στα λεφτά και την περηφάνια... ποιος θα φανταζόταν πως ένας κολοσσός σαν αυτόν θα μπορούσε να χαθεί μέσα σε μια νύχτα από ένα τόσο μικρό λάθος;... και όμως... όταν είσαι στην κορυφή και έχεις τόσους πολλούς εχθρούς τίποτα δεν είναι απίθανο... όσο ικανός και να είσαι... όσες γνώσεις και να έχεις... ποτέ δεν ξέρεις ποτέ θα βρεθείς εκτεθειμένος και ποιος θα εκμεταλλευτεί αυτή σου την αδυναμία για να σε ελέγξει.... Και αυτό έγινε και την περίπτωση του κολοσσού Castello... ένα λάθος ήταν ικανό να τινάξει τα πάντα στον αέρα όποτε τι πιο λογικό από τον επόμενο πιο δυνατό όμιλο σε όλη την χώρα να επέμβει και να δώσει ένα 'χέρι βοήθειας'... τους Rossetti ...
D:FREYA ROSSETTI ΣΟΥ ΜΙΛΑΩ!.... η δυνατή φωνή του πατέρα μου με κανει να βγω από τις σκέψεις μου... είχα ξεχάσει για λίγο που βρισκόμουν... Χαα... τελικά δεν μπορούσα να το αποφύγω... εδώ και δυο μέρες το κινητό μου χτυπούσε ακατάπαυστα... δεν μπορούσα να το τρενάρω άλλο... αυτός ο άνθρωπος εκτός από οξύθυμος δεν φημίζεται και πολύ για την υπομονή του... «ΧΑ! Δεν το πιστεύω πως σε μια τόσο σοβαρή συζήτηση εσυ είσαι στον κόσμο σου!»... εκείνος κοπανάει με δύναμη τα χέρια του πάνω στο τεράστιο γραφείο του... με το βλέμμα μου κοιτάζω προς την πόρτα... ήθελα να ξερά δεν τον νοιάζει καθόλου αν οι υπάλληλοι του ακούνε τις φωνές του;... τι θα λέει ο κόσμος για την εικόνα του;.... Χα... ποτέ θα τελειώσει όλη αυτή η κωμωδία;... έχω ακόμα μια ολόκληρη μέρα γεμάτη από δουλειές και ήδη έχω πονοκέφαλο... και η αιτία είναι ακριβώς μπροστά μου.... «Άκουσα πως τις τελευταίες μέρες ο άντρας σου έρχεται στο σπίτι τα βραδιά καλυμμένος με γυναικεία αρώματα!»... γιατί δεν εκπλήσσομαι;... ήταν δεδομένο πως οι 'εργαζόμενοι' που έχει μέσα στην έπαυλη θα τον είχαν ενημερώσει για την κατάσταση... το περίμενα πως ο λόγος που με φώναξε θα ήταν αυτός για αυτό έκανα ότι μπορούσα για να το αποφύγω.... ξέρει... ξέρει πως αυτος ο άντρας μου φέρετε απαίσια και δεν τον νοιάζει καθόλου.. το μόνο που θέλει είναι να σφίξει τα λουριά που κρέμονται από μια κλωστή γύρω από το λαιμό των Castello... απεγνωσμένα προσπαθεί να τους ελέγξει ενώ ξέρει πως πλέον δεν είναι όλα όπως παλιά... αυτός ο γάμος μπορεί να διαλυθεί μέσα σε δευτερόλεπτα... δεν μπορεί πια να τους εκβιάζει με ένα απλό κομμάτι χαρτί για αυτό τώρα προσπαθεί για άλλη μια φορά να με χρησιμοποιήσει... «Ξέρεις πως από στιγμή σε στιγμή ο γάμος αυτός μπορεί να διαλυθεί;»... η φωνή του πιο ήρεμη από πριν... ένα ξεφυσιμα βγαίνει από το στόμα του... το ξέρω... και δεν μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό... ούτε και εσυ... « τι σκοπεύεις να κανείς για αυτό λοιπόν; Είναι ολοφάνερο πως αυτός ο μπάσταρδος έχει βρει άλλη! ΤΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΝ ΤΗΝ ΑΦΗΣΕΙ ΕΓΚΥΟ; ΟΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΚΟΠΟΙ ΘΑ ΗΤΑΝ ΓΙΑ ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ! ΞΕΡΕΙΣ ΠΟΣΟ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΩ ΕΔΩ ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΤΩΡΑ; ΜΙΑ ΛΑΘΟΣ ΚΙΝΗΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΤΙΝΑΧΤΟΥΝ ΟΛΑ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ!».... Ξέρω... ο πατέρας μου προσπάθησε απεγνωσμένα να ελέγξει τον Alexander αλλά παρ όλα αυτά εκείνος κατάφερε μέσα σε 2 χρόνια να φέρει τον κολοσσό Castello στην κορυφή όπως πριν... νόμιζε πως θα ήταν και αυτός ένα πιόνι στα χέρια του... ένα 'αγοράκι' που θα μπορούσε να ελέγξει μέσω του γάμου του με την κόρη του... δεν εκπλήσσομαι με τις εκρήξεις του πατέρα μου...δεν περίμενε με τίποτα αυτήν την εξέλιξη ... ξέρω πως από στιγμή σε στιγμή μπορεί να μας καταστρέψει... ξέρω πως μπορώ να τα χάσω όλα μέσα σε μια νύχτα... κοιτά ποσό εύκολα τελικά μπορούν όλα να ανατραπούν ... πως οι θέσεις και οι ρολόι των ανθρώπων μπορούν να αλλάξουν... δεν ήθελα ποτέ αυτόν τον γάμο... δεν ήθελα να μπλεχτώ στα άπληστα σχέδια του πατέρα μου... δεν ήθελα να γίνω ένα πιόνι στα χέρια του αλλά δεν είχα ποτέ επιλογή... ο ρόλος μου ήταν προκαθορισμένος από την ώρα που γεννήθηκα... έναν διάδοχο που θα έπαιρνε στα χέρια του τον όμιλο Rossetti μια μέρα και ένα στολίδι το οποίο το μόνο που είχε στα χέρια του ήταν η εμφάνιση του... ξανθά μαλλιά και πράσινα μάτια... η πορσελάνινη κούκλα του οίκου Rossetti...για χρόνια αυτό με αποκαλούσε ο κόσμος της υψηλής κοινωνίας... 'η ομορφιά της καλύπτει την ανικανότητα τησ'... 'με αυτό το πρόσωπο φαντάσου πόσους άντρες θα κάνει να τρέχουν από πίσω τησ'.... για χρόνια έπρεπε να κρατάω το κεφάλι μου ψηλά ακούγοντας όλων των ειδών πικρόχολα σχόλια...
'ουα· κοίταξε τη δεν έχει ίχνος ντροπής επάνω της!'.....
' δεν είναι απίθανο; Όλοι τους την σχολιάζουν και παρ όλα αυτά εκείνη έχει το θράσος να κρατάει το κεφάλι της ψηλά!'
Ήμουν συνηθισμένη σε τέτοια σχόλια όμως ακόμα και γώ είμαι άνθρωπος... σε εκείνη την δεξίωση δεν άντεξα και έχυσα ένα ποτήρι κόκκινο κρασί επάνω σε μια από τις δυο γυναίκες που με σχολίαζαν δημιουργώντας μια μεγάλη σκηνή... προφανώς και μετά από αυτό ακόμα περισσότερες φήμες περιτρυγιριζαν το πρόσωπο μου και όπως ήταν αυτονόητο δεν ήταν και οι καλύτερες... 'η τρελή κόρη των Rossetti' ... 'το μαύρο πρόβατο της οικογένειας'... απ την πιο όμορφη κούκλα στην πιο τρελή γυναίκα της υψηλής κοινωνίας... για χρόνια έπρεπε να ζω προσποιούμενη πως δεν άκουγα τίποτα... πως τα σχόλια τους δεν με άγγιζαν...
Α: μείνε έγκυος... η φωνή του πατέρα μου με κάνει να παγωσω... το μυαλό μου σταμάτησε απότομα... γουρλωσα τα μάτια μου και γύρισα να τον κοιτάξω... το βλέμμα του κοφτερό σα μαχαίρι... η στάση του επιβλητική... ένιωθα το σώμα μου να παγώνει από... φόβο... το ήξερα πολύ καλά αυτό το ύφος....
F:Δ-δεν γίνεται να το εννοείς αυτό!.... Η φωνή μου σταθερή... το βλέμμα μου ήταν ακόμα σοκαρισμένο... δεν μπορούσα να συγκρατήσω τον εαυτό κου... δεν μπορούσα να διατήρηση την ψυχραιμία μου ακούγοντας τον να ξεστομίζει κάτι τέτοιο...
Α:Μη με κανείς να το επαναλάβω... ο τόνος του κοφτερός... το βλέμμα του απόλυτο...
F:ΠΑΤΕΡΑ! Ξέρεις τι σχέση έχω με αυτόν τον άντρα! Πως μπορείς να μου ζητάς κάτι τέτοιο;.... Χωρίς να το είχα καταλάβει από την σύγχυση μου είχα πεταχτεί από τη θέση μου... ο τόνος της φωνής μου είχε υψωθεί άθελα μου... δεν μπορεί να μου ζητάει κάτι τέτοιο!.... Απότομα τον βλέπω να σηκώνεται όρθιος και να με πλησιάζει... χωρίς να προλάβω να αντιδράσω νιώθω το δυνατό του χέρι να προσγειώνεται πάνω στο μάγουλο μου
Α:ΠΩΣ ΤΟΛΜΑΣ ΝΑ ΜΟΥ ΥΨΩΝΕΙΣ ΤΟ ΤΟΝΟ ΤΗΣ ΦΩΝΗΣ ΣΟΥ;.... «ΔΕ ΣΕ ΡΩΤΗΣΑ ΤΗ ΓΝΩΜΗ ΣΟΥ!»... νιώθω το πρόσωπο μου να καίει... με το αριστερό μου χέρι αγγίζω το μάγουλο μου... έπρεπε να το περιμένω... δεν έπαιρνε ποτέ από λόγια... ποτέ του δεν τον ενδιέφερε το πως ένιωθα... νιώθω τα χέρια του να αγγίζουν τους ώμους μου με δύναμη ταρακουνώντας με ελαφρά «ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΠΩΣ ΚΑΤΙ ΕΧΕΙΣ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙΣ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ!»... ο τόνος του επιθετικός... το σώμα μου είχε παγώσει... δεν ήξερα τι έπρεπε να κάνω... νιώθω το κράτημα του να εξαφανίζεται από πάνω μου και απότομα ξεκινάω να ανασαίνω ξανά... δεν είχα καταλάβει για ποτέ είχα σταματήσει να αναπνέω... καθώς τον έβλεπα να κατευθύνεται προς τη θέση του οι λέξεις βγήκαν σαν ψίθυρος από το στόμα μου
F:Δηλαδή.... «Μου λες πως για να μην καταστραφούμε όχι μόνο δεν θα πρέπει να πάρω διαζύγιο αλλά να μείνω και έγκυος στο παιδί του;».... Εκείνος γυρίζει το βλέμμα του προς το μέρος μου
Α:Ορίστε;· Χα· δεν σε είχα για τόσο αργόστροφη! Και να που νόμιζα πως μετά από χρόνια φύτρωσε απότομα μυαλό σε ένα τόσο ανηκανο πράγμα σα και σένα.... Ο τόνος του ειρωνικός... τα λόγια του σκληρά... το βλέμμα μου ήταν καρφωμένο στο μαρμάρινο πάτωμα... δεν είχα το θάρρος να ανασηκώσω τα μάτια μου και να κοιτάξω μπροστά μου... « μπορείς να πήγαινες·»... ο τόνος του αδιάφορος... χωρίς να πω τίποτα παραπάνω πήρα τα πράγματα μου και ξεκίνησα να περπατάω προς την πόρτα... «περιμένω νέα το συντομότερο..».. η φωνή του με έκανε να κοντοσταθω για λίγο ... με όση αξιοπρέπεια μου είχε μείνει σήκωσα το κεφάλι μου και γύρισα προς το μέρος του
F:Ναι πατέρα... φόρεσα το πιο ψεύτικο χαμόγελο που είχα και βγήκα σχεδόν τρέχοντας από εκεί μέσα... ένιωθα να πνίγομαι... αηδιάζω... συχαινοναι τον ίδιο μου τον εαυτό... γιατί;... γιατί αφήνω τους πάντες να μου φέρονται έτσι;... γιατί η ζωή μου βουλιάζει στο κενό όλο και πιο πολύ;...
Bạn đang đọc truyện trên: Truyen247.Pro